Już jako dziewięcioletni chłopiec czułem, że muzyka to coś więcej niż odtwarzanie cudzych wizji. Zamiast drukować gotowe nuty, ręcznie przepisywałem je z ekranu komputera, by zrozumieć ich strukturę. Czułem zazdrość, że ktoś inny potrafił wymyślić tak wspaniałe światy – i wiedziałem, że muszę zacząć tworzyć własne.

Dla mnie utwór to „bezzwrotna cząstka duszy”. Nie piszę ich na zawołanie. Piszę je wtedy, gdy dźwięki same domagają się ucieczki na papier.